- 13
- 1000
- 1000
- 1000
تبیین میدان درگیری و مقاومت از منظر قرآن،1
سخنرانی آیت الله سید محمدمهدی میرباقری با موضوع "تبیین میدان درگیری و مقاومت از منظر قرآن"، جلسه اول:"عبور از استکبار با نور قرآن "، سال 1405
ما امروز در میانه یک درگیری بزرگ قرار داریم که نیاز به استقامت دارد. برای عبور از این گردنه های سخت، باید با نگاه قرآن به صحنه نگاه کنیم، میدان درگیری را با نور قرآن ببینیم و سنت های الهی را در این زمینه بشناسیم. همانطور که قائد شهید ما، امام شهید، فرمودند: بیش از توصیف، باید تبیین کنیم. حضرت زینب سلام الله علیها کار مهم شان تبیین عاشورا بود؛ قبل از اینکه دشمن تبیین کند، ایشان حادثه را با بیان خود تبیین کردند و این بیان در تاریخ ماند. ما هم اکنون باید صحنه درگیری را بر اساس قرآن تبیین کنیم و ماموریت های خود را با قرآن بفهمیم. خدای متعال در سوره بلد می فرماید: ما به انسان دو چشم، زبان و لب دادیم و راه حق و باطل را به او نشان دادیم. با این امکانات، انسان می تواند از گردنه ای صعب العبور عبور کند. آن گردنه سخت، «فک رقبه» است؛ یعنی آزاد کردن یک بنده، یا اطعام در روزهای سخت و قحطی، آن هم در حالی که خود به آن امکانات نیاز دارد. این ایثار و فداکاری، کار دشواری است. اما این آیه یک تأویل عمیق تر هم دارد. در روایت داریم که حضرت فرمودند: این دو چشم، وجود مقدس نبی اکرم است که غیب و شهود عالم را می بیند و تمام طرح خدا در دست اوست. خداوند روحی و نوری به نام قرآن به پیامبر عطا کرد که با آن می توان به عالم نگاه کرد. اگر با نور قرآن نگاه نکنیم، با چشم خود به دنیا می نگریم و حریص و دنیاطلب می شویم؛ اما اگر با چشم پیامبر ببینیم و از زبان ائمه علیهم السلام بشنویم، می توانیم امکانات خود را در راه خدا خرج کنیم و از گردنه های سخت عبور کنیم. امام صادق علیه السلام در تفسیر این آیه فرمودند: «العقبة ولایتنا»؛ آن گردنه، ولایت ماست. کسی می تواند به وادی ولایت ما برسد که با چشم وحی ببیند و از زبان وحی بشنود. حضرت فرمودند: «فک رقبة» یعنی خودت را از آتش نجات دهی. مردم برده های دنیا هستند، مگر کسانی که با ولایت ما گردن هایشان از آتش نجات یافته است. پس اگر انسان با چشم وحی ببیند و از زبان وحی بشنود، ظرفیت پیدا می کند که وارد ولایت الله شود و خود را از آتش نجات دهد. آتش، همان دستگاه شیطان و ولایت طاغوت است که انسان را از نور به ظلمات می برد. این جهنمی که فراعنه به پا کرده اند، همان وادی ظلمت و استکبار است. بنابراین، انسان می تواند با نور قرآن حرکت کند و از این جهنم عبور کند. اما این کار شدنی نیست مگر با رعایت قواعدی. قرآن در «کتاب مکنون» است و «لا یمسه إلا المطهرون». پاکان می توانند با این نور الهی حرکت کنند. اگر انسان بخواهد در صحنه های سخت موفق شود، باید با قرآن انس پیدا کند. همانطور که پیامبر مأمور به قیام شب و تلاوت قرآن شد تا رزق هدایت امت را بگیرد، ما هم باید با قرآن مانوس باشیم تا بتوانیم از هدایت آن بهره مند شویم. این درگیری که در عالم هست، بر مدار توحید و کفر، و شرک و نفاق شکل گرفته است. خدای متعال الهی دارد که با اسمای حسنای خود عالم را اداره می کند. در مقابل او دو موضع وجود دارد: یکی موضع تواضع و بندگی، و دیگری موضع استکبار و طغیان. این دو جریان، همان عقل و جهل هستند که در روایت امام صادق علیه السلام به تفصیل بیان شده است. خدای متعال عقل را از عالم نور آفرید و به او فرمان داد که اقبال و ادبار کند؛ او طاعت کرد. اما جهل، وقتی به او فرمان ادبار داده شد، رفت و وقتی به اقبال امر شد، نرفت و در وادی دنیا ماند. خداوند برای عقل هفتاد و پنج لشکر از صفات حمیده مانند ایمان، توکل، یقین، صبر و رضا آفرید؛ و برای جهل نیز هفتاد و پنج لشکر از صفات رذیله مانند کفر، شرک، حب دنیا، حرص و طمع. این دو دستگاه در مقابل هم قرار گرفتند: دستگاه انبیا که بر اساس بندگی و عبودیت است، و دستگاه شیاطین که بر اساس استکبار و شیطنت. قرآن این نزاع را با عبارت «هذان خصمان اختصموا فی ربهم» بیان می کند. این دو خصم، بر سر ربوبیت خدا و طرح الهی با هم نزاع دارند. ائمه علیهم السلام می خواهند امر خدا در عالم جاری شود و همه عالم تحت فرمان خدا باشد؛ اما دشمنان می خواهند طرح خود را پیاده کنند و همه را تحت فرمان خود ببرند. این درگیری تمام عیار است و ما باید در این میدان تعیین تکلیف کنیم. اگر بخواهیم با انبیا راه برویم، باید استقامت کنیم. استقامت به معنای جنگ نیست؛ بلکه ایستادگی در مقابل طرح دشمن است. اما این استقامت ممکن است به قتال و درگیری همه جانبه نیز منجر شود. این مقاومت، مراحلی دارد و با استقامت در راه خدا آغاز می شود و گاهی به صف بندی و جهاد می رسد. ما باید با قرآن صحنه را ببینیم و از آن برای عبور سالم از این وادی استفاده کنیم. استفاده از قرآن، شرایطی دارد؛ از جمله طهارت نفس و انس با آن. کسانی که در حد دنیا می اندیشند، از قرآن محروم می شوند و اگر هم بخوانند، آن را تحریف می کنند و صحنه را درست نمی بینند. بنابراین، وظیفه ما این است که با نور قرآن به صحنه نگاه کنیم، سنت های الهی را بشناسیم و با استقامت، از این گردنه های سخت عبور کنیم تا انشاءالله به ظهور حضرت بقیه الله الاعظم نزدیک تر شویم.
ما امروز در میانه یک درگیری بزرگ قرار داریم که نیاز به استقامت دارد. برای عبور از این گردنه های سخت، باید با نگاه قرآن به صحنه نگاه کنیم، میدان درگیری را با نور قرآن ببینیم و سنت های الهی را در این زمینه بشناسیم. همانطور که قائد شهید ما، امام شهید، فرمودند: بیش از توصیف، باید تبیین کنیم. حضرت زینب سلام الله علیها کار مهم شان تبیین عاشورا بود؛ قبل از اینکه دشمن تبیین کند، ایشان حادثه را با بیان خود تبیین کردند و این بیان در تاریخ ماند. ما هم اکنون باید صحنه درگیری را بر اساس قرآن تبیین کنیم و ماموریت های خود را با قرآن بفهمیم. خدای متعال در سوره بلد می فرماید: ما به انسان دو چشم، زبان و لب دادیم و راه حق و باطل را به او نشان دادیم. با این امکانات، انسان می تواند از گردنه ای صعب العبور عبور کند. آن گردنه سخت، «فک رقبه» است؛ یعنی آزاد کردن یک بنده، یا اطعام در روزهای سخت و قحطی، آن هم در حالی که خود به آن امکانات نیاز دارد. این ایثار و فداکاری، کار دشواری است. اما این آیه یک تأویل عمیق تر هم دارد. در روایت داریم که حضرت فرمودند: این دو چشم، وجود مقدس نبی اکرم است که غیب و شهود عالم را می بیند و تمام طرح خدا در دست اوست. خداوند روحی و نوری به نام قرآن به پیامبر عطا کرد که با آن می توان به عالم نگاه کرد. اگر با نور قرآن نگاه نکنیم، با چشم خود به دنیا می نگریم و حریص و دنیاطلب می شویم؛ اما اگر با چشم پیامبر ببینیم و از زبان ائمه علیهم السلام بشنویم، می توانیم امکانات خود را در راه خدا خرج کنیم و از گردنه های سخت عبور کنیم. امام صادق علیه السلام در تفسیر این آیه فرمودند: «العقبة ولایتنا»؛ آن گردنه، ولایت ماست. کسی می تواند به وادی ولایت ما برسد که با چشم وحی ببیند و از زبان وحی بشنود. حضرت فرمودند: «فک رقبة» یعنی خودت را از آتش نجات دهی. مردم برده های دنیا هستند، مگر کسانی که با ولایت ما گردن هایشان از آتش نجات یافته است. پس اگر انسان با چشم وحی ببیند و از زبان وحی بشنود، ظرفیت پیدا می کند که وارد ولایت الله شود و خود را از آتش نجات دهد. آتش، همان دستگاه شیطان و ولایت طاغوت است که انسان را از نور به ظلمات می برد. این جهنمی که فراعنه به پا کرده اند، همان وادی ظلمت و استکبار است. بنابراین، انسان می تواند با نور قرآن حرکت کند و از این جهنم عبور کند. اما این کار شدنی نیست مگر با رعایت قواعدی. قرآن در «کتاب مکنون» است و «لا یمسه إلا المطهرون». پاکان می توانند با این نور الهی حرکت کنند. اگر انسان بخواهد در صحنه های سخت موفق شود، باید با قرآن انس پیدا کند. همانطور که پیامبر مأمور به قیام شب و تلاوت قرآن شد تا رزق هدایت امت را بگیرد، ما هم باید با قرآن مانوس باشیم تا بتوانیم از هدایت آن بهره مند شویم. این درگیری که در عالم هست، بر مدار توحید و کفر، و شرک و نفاق شکل گرفته است. خدای متعال الهی دارد که با اسمای حسنای خود عالم را اداره می کند. در مقابل او دو موضع وجود دارد: یکی موضع تواضع و بندگی، و دیگری موضع استکبار و طغیان. این دو جریان، همان عقل و جهل هستند که در روایت امام صادق علیه السلام به تفصیل بیان شده است. خدای متعال عقل را از عالم نور آفرید و به او فرمان داد که اقبال و ادبار کند؛ او طاعت کرد. اما جهل، وقتی به او فرمان ادبار داده شد، رفت و وقتی به اقبال امر شد، نرفت و در وادی دنیا ماند. خداوند برای عقل هفتاد و پنج لشکر از صفات حمیده مانند ایمان، توکل، یقین، صبر و رضا آفرید؛ و برای جهل نیز هفتاد و پنج لشکر از صفات رذیله مانند کفر، شرک، حب دنیا، حرص و طمع. این دو دستگاه در مقابل هم قرار گرفتند: دستگاه انبیا که بر اساس بندگی و عبودیت است، و دستگاه شیاطین که بر اساس استکبار و شیطنت. قرآن این نزاع را با عبارت «هذان خصمان اختصموا فی ربهم» بیان می کند. این دو خصم، بر سر ربوبیت خدا و طرح الهی با هم نزاع دارند. ائمه علیهم السلام می خواهند امر خدا در عالم جاری شود و همه عالم تحت فرمان خدا باشد؛ اما دشمنان می خواهند طرح خود را پیاده کنند و همه را تحت فرمان خود ببرند. این درگیری تمام عیار است و ما باید در این میدان تعیین تکلیف کنیم. اگر بخواهیم با انبیا راه برویم، باید استقامت کنیم. استقامت به معنای جنگ نیست؛ بلکه ایستادگی در مقابل طرح دشمن است. اما این استقامت ممکن است به قتال و درگیری همه جانبه نیز منجر شود. این مقاومت، مراحلی دارد و با استقامت در راه خدا آغاز می شود و گاهی به صف بندی و جهاد می رسد. ما باید با قرآن صحنه را ببینیم و از آن برای عبور سالم از این وادی استفاده کنیم. استفاده از قرآن، شرایطی دارد؛ از جمله طهارت نفس و انس با آن. کسانی که در حد دنیا می اندیشند، از قرآن محروم می شوند و اگر هم بخوانند، آن را تحریف می کنند و صحنه را درست نمی بینند. بنابراین، وظیفه ما این است که با نور قرآن به صحنه نگاه کنیم، سنت های الهی را بشناسیم و با استقامت، از این گردنه های سخت عبور کنیم تا انشاءالله به ظهور حضرت بقیه الله الاعظم نزدیک تر شویم.
تاکنون نظری ثبت نشده است