- 464
- 1000
- 1000
- 1000
خدا ما را به چه امیدی به این مهمانی آورده؟
سخنرانی حجت الاسلام اسماعیل رمضانی با موضوع «خدا ما را به چه امیدی به این مهمانی آورده؟»، سال 1404
باید دید که خداوند متعال به چه امیدی ما را به این مهمانی آورده و در انتهای ماه مبارک باید ببینیم که امید خداوند متعال برآورده شده یا نه؟ اگر امام معصوم علیه السلام مثلا به ما بگوید که بروید هیئت بزنید امید دارم که این هیئت محل فرهنگی محله شما باشد، بعد از پنج سال ده سال باید بسنجیم ببینیم که آیا این محور فرهنگی محل شد یا نشد؟ اما اگر به ما گفت که بروید هیئت بزنید می خواهم فقرای محل را همین هیئت تحت پوشش قرار بدهد بعد پنج سال باید ببینیم در این محل فقیری مانده یا نه؟ اگر مولا به امید یک ماموریتی ما را به چیزی دنبال چیزی فرستاده باشد، در انتهای ماموریت باید آنچه که امید داشت بررسی بشود. با این مقدمه سوال این است که خدا ما را به چه امیدی به این مهمانی آورده است و دوست داشته چه بشویم؟ فرمود: روزه به شما واجب شده کما اینکه قبل از شما هم بر عده ای واجب بود، حالا یا آن روایتی که می فرماید که روزه ماه رمضان قبل از امت پیامبر فقط به انبیا واجب بود منظورش هست یا اینکه بگوییم که نه به هر حال آن ها هم روزه های مخصوص خودشان را داشتند و حتی چیزی به نام روزه سکوت می گرفتند. باید در انتهای مهمانی خداوند متعال چک بکنیم و ببینیم اینه که متقی تر شدید یا نشدید؟ مسئله اصلی ختم قرآن نیست مسئله اصلی حتی خود روزه هم نیست بلکه مسئله اصلی امید خداوند متعال از همه این ها لعلکم تتقون بوده است. بنابراین ما باید تقوا را محور اساسی ماه مبارک قرار بدهیم که چیست. آنچه که از قرآن و روایات برمی آید و محبط اصلی و محل اصلی هست، تقوا قلب است، یعنی اگر بخواهد جای تقوا را آدم پیدا بکند، تقوا یک حسی در قلب است. چون هم در قرآن آمده است. در یک سری از روایات ما و آیات می بینیم که محبت وجودی تقوا را قلب می گیرند. قلب یک حس در درونش باید ایجاد بشود که به عنوان تقواست. روایت میفرماید تقوا، یعنی اجتناب کن. تقوا عمل نیست تقوا اجتناب است.
پس تقوا یعنی مراقبت از چیزی که تو را به گناه می اندازد. تقوا سه جور هست و سه چهره دارد. امام صادق علیه السلام فرمود: تقوای بالله، تقوی خاص و تقوی من الله است.
باید دید که خداوند متعال به چه امیدی ما را به این مهمانی آورده و در انتهای ماه مبارک باید ببینیم که امید خداوند متعال برآورده شده یا نه؟ اگر امام معصوم علیه السلام مثلا به ما بگوید که بروید هیئت بزنید امید دارم که این هیئت محل فرهنگی محله شما باشد، بعد از پنج سال ده سال باید بسنجیم ببینیم که آیا این محور فرهنگی محل شد یا نشد؟ اما اگر به ما گفت که بروید هیئت بزنید می خواهم فقرای محل را همین هیئت تحت پوشش قرار بدهد بعد پنج سال باید ببینیم در این محل فقیری مانده یا نه؟ اگر مولا به امید یک ماموریتی ما را به چیزی دنبال چیزی فرستاده باشد، در انتهای ماموریت باید آنچه که امید داشت بررسی بشود. با این مقدمه سوال این است که خدا ما را به چه امیدی به این مهمانی آورده است و دوست داشته چه بشویم؟ فرمود: روزه به شما واجب شده کما اینکه قبل از شما هم بر عده ای واجب بود، حالا یا آن روایتی که می فرماید که روزه ماه رمضان قبل از امت پیامبر فقط به انبیا واجب بود منظورش هست یا اینکه بگوییم که نه به هر حال آن ها هم روزه های مخصوص خودشان را داشتند و حتی چیزی به نام روزه سکوت می گرفتند. باید در انتهای مهمانی خداوند متعال چک بکنیم و ببینیم اینه که متقی تر شدید یا نشدید؟ مسئله اصلی ختم قرآن نیست مسئله اصلی حتی خود روزه هم نیست بلکه مسئله اصلی امید خداوند متعال از همه این ها لعلکم تتقون بوده است. بنابراین ما باید تقوا را محور اساسی ماه مبارک قرار بدهیم که چیست. آنچه که از قرآن و روایات برمی آید و محبط اصلی و محل اصلی هست، تقوا قلب است، یعنی اگر بخواهد جای تقوا را آدم پیدا بکند، تقوا یک حسی در قلب است. چون هم در قرآن آمده است. در یک سری از روایات ما و آیات می بینیم که محبت وجودی تقوا را قلب می گیرند. قلب یک حس در درونش باید ایجاد بشود که به عنوان تقواست. روایت میفرماید تقوا، یعنی اجتناب کن. تقوا عمل نیست تقوا اجتناب است.
پس تقوا یعنی مراقبت از چیزی که تو را به گناه می اندازد. تقوا سه جور هست و سه چهره دارد. امام صادق علیه السلام فرمود: تقوای بالله، تقوی خاص و تقوی من الله است.
تاکنون نظری ثبت نشده است