- 149
- 1000
- 1000
- 1000
رمضان، ماه خودشناسی و رحمت بی پایان، 5
سخنرانی حجت الاسلام حبیب الله فرحزاد با موضوع «رمضان، ماه خودشناسی و رحمت بی پایان»، جلسه پنجم: حقیقت عزت و توکل بر خدا، سال 1404
در چند روایت داریم که ذکر صلوات پاککننده گناهان است، مخصوصاً کسی که با توجه و حضور قلب این ذکر را بگوید. مولا امیرالمؤمنین علی علیه السلام فرمودند: «الصلاة علی النبی و آله امح للخطایا من الماء علی النار»؛ نماز و صلوات بر پیامبر و آلش، گناهان را بیشتر از آنچه آب آتش را خاموش میکند، از بین میبرد. آب مظهر رحمت خداست، آتش مظهر غضب خدا. آب بر آتش غالب است، رحمت بر غضب غلبه دارد؛ بلکه رحمت پیشوا و رهبر غضب است، یعنی همه جا زمام غضب به دست رحمت خداست و در تمام غضبها رحمت خوابیده که این معنای بلندی است. در روایت دیگر از امام هشتم، آقا علی بن موسی الرضا علیه السلام، حضرت میفرمایند: «من لم یقدر علی ما یکفر به ذنوبه، فلیکثر من الصلاة علی محمد و آل محمد، فإنها تهدم الذنوب هدماً»؛ کسی که وسیلهای برای پاک کردن گناهانش ندارد، زیاد بر محمد و آل محمد صلوات بفرستد، چون صلوات گناهان را منهدم میکند، پودر میکند، از بین میبرد. حضرت تعبیر «تهدم» دارند یعنی نابود کردن و وعده امام هشتم که حقیقت محض است، این است که مداومت بر صلوات زیاد، گناهان را ریشهکن میکند. امروز بناست درباره آیه 138 و 139 سوره مبارکه نساء صحبت کنیم که بحث عزت و این که عزت کجاست. خدای متعال در آیه 138 میفرماید: «بَشِّرِ الْمُنَافِقِینَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِیمًا»؛ به منافقان خبر ده که عذابی دردناک برای آنهاست.
سه گروه در قرآن معرفی شدهاند:
1. مؤمنان: کسانی که ظاهر و باطنشان خوب است، حتی چه بسا باطنشان بهتر از ظاهر باشد که اینان اولیای خدا هستند.
2. کافران: کسانی که از اول تا آخر میگویند نه خدا را قبول داریم، نه معاد، نه پیغمبر، نه امام، نه قرآن. این گروه مقابل مؤمنانند.
3. منافقان: از همه خطرناکترند. منافق به ظاهر اظهار دین و اسلام و صلاح میکند، اما در باطن از کافر بدتر است. کافر ظاهر و باطنش یکی است و خطرش کمتر است. پیغمبر ما فرمود: من از شما از مؤمن و کافر نمیترسم، مؤمن که ایمانش را حفظ میکند، کافر هم دشمنی میکند اما دشمنی اش را اظهار میکند. آن که بر امت من میترسم، منافق است. منافق با زبانش اظهار دین و اسلام میکند، به لباس خودی درمیآید و بالاترین ضربهها را میزند. آبروی دین و خدا و پیغمبر و اسلام را میبرد، هم نسلها را از بین میبرد، هم ایمانها را نابود میکند، هم خودش جهنمی میشود و هم دیگران را جهنمی میکند. قرآن میفرماید: «إِنَّ الْمُنَافِقِینَ فِی الدَّرْکِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ»؛ منافقان در قعر جهنم جای دارند.
در این انقلاب، بیشترین ضربهها را از منافقین خوردیم. چند هزار ترور شخصیتهایی مثل شهید مطهری، بهشتی، مدنی، صدوقی، دستغیب که هر کدام میتوانستند یک کشور را اداره کنند. اینها را عوامل نفوذی منافقین به ظاهر مؤمننما و مسلماننما و انقلابینما زدند. آیه 139 سوره نساء درباره منافقین میفرماید: «الَّذِینَ یَتَّخِذُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِینَ أَیَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِیعًا»؛ کسانی که کافران را به جای مؤمنان به دوستی میگیرند، آیا عزت را نزد آنان میجویند؟ همانا همه عزت از آن خداست. منافقین به جای ارتباط با پیغمبر و امام و مؤمنین، با کفار و طاغوتها و دشمنان خدا پیوند میزنند. خیال میکنند با آمریکا و صهیونیستها میتوانند عزیز شوند، اما این کفار خودشان ذلیلند. عزت یعنی غلبه، آقایی، سرافرازی و سربلندی. عزت این است که انسان زیر بار خدا برود، بنده خدا بشود. هر کس معبودش خدا باشد و فقط از خدا کمک بگیرد، عزیز است. در حدیث قدسی خداوند میفرماید: «العِزَّةُ إِزَارِی، فَمَنْ أَرَادَ العِزَّةَ بِغَیْرِی أَذَلَلْتُهُ»؛ عزت از آن من است، هر کس عزت را از غیر من بخواهد، او را ذلیل میکنم. آیه دیگر میفرماید: «وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِینَ»؛ عزت برای خدا و رسولش و مؤمنان است. اینها چون در سایه عزت خدای واقعی قرار میگیرند، به آنها هم عزت میرسد. امام حسین علیه السلام در عالم عزیز شد و یزید و عمر سعدها خوار و ذلیل شدند. اگر به غیر خدا تکیه کنیم، آن معشوق و تکیهگاه خودش میمیرد و ما را تنها میگذارد. اگر به عصای چوبی تکیه کنی کارایی ندارد، اما اگر به خدا تکیه کنی، این عصا اژدها میشود و کاخ فرعون را میبلعد.
در چند روایت داریم که ذکر صلوات پاککننده گناهان است، مخصوصاً کسی که با توجه و حضور قلب این ذکر را بگوید. مولا امیرالمؤمنین علی علیه السلام فرمودند: «الصلاة علی النبی و آله امح للخطایا من الماء علی النار»؛ نماز و صلوات بر پیامبر و آلش، گناهان را بیشتر از آنچه آب آتش را خاموش میکند، از بین میبرد. آب مظهر رحمت خداست، آتش مظهر غضب خدا. آب بر آتش غالب است، رحمت بر غضب غلبه دارد؛ بلکه رحمت پیشوا و رهبر غضب است، یعنی همه جا زمام غضب به دست رحمت خداست و در تمام غضبها رحمت خوابیده که این معنای بلندی است. در روایت دیگر از امام هشتم، آقا علی بن موسی الرضا علیه السلام، حضرت میفرمایند: «من لم یقدر علی ما یکفر به ذنوبه، فلیکثر من الصلاة علی محمد و آل محمد، فإنها تهدم الذنوب هدماً»؛ کسی که وسیلهای برای پاک کردن گناهانش ندارد، زیاد بر محمد و آل محمد صلوات بفرستد، چون صلوات گناهان را منهدم میکند، پودر میکند، از بین میبرد. حضرت تعبیر «تهدم» دارند یعنی نابود کردن و وعده امام هشتم که حقیقت محض است، این است که مداومت بر صلوات زیاد، گناهان را ریشهکن میکند. امروز بناست درباره آیه 138 و 139 سوره مبارکه نساء صحبت کنیم که بحث عزت و این که عزت کجاست. خدای متعال در آیه 138 میفرماید: «بَشِّرِ الْمُنَافِقِینَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِیمًا»؛ به منافقان خبر ده که عذابی دردناک برای آنهاست.
سه گروه در قرآن معرفی شدهاند:
1. مؤمنان: کسانی که ظاهر و باطنشان خوب است، حتی چه بسا باطنشان بهتر از ظاهر باشد که اینان اولیای خدا هستند.
2. کافران: کسانی که از اول تا آخر میگویند نه خدا را قبول داریم، نه معاد، نه پیغمبر، نه امام، نه قرآن. این گروه مقابل مؤمنانند.
3. منافقان: از همه خطرناکترند. منافق به ظاهر اظهار دین و اسلام و صلاح میکند، اما در باطن از کافر بدتر است. کافر ظاهر و باطنش یکی است و خطرش کمتر است. پیغمبر ما فرمود: من از شما از مؤمن و کافر نمیترسم، مؤمن که ایمانش را حفظ میکند، کافر هم دشمنی میکند اما دشمنی اش را اظهار میکند. آن که بر امت من میترسم، منافق است. منافق با زبانش اظهار دین و اسلام میکند، به لباس خودی درمیآید و بالاترین ضربهها را میزند. آبروی دین و خدا و پیغمبر و اسلام را میبرد، هم نسلها را از بین میبرد، هم ایمانها را نابود میکند، هم خودش جهنمی میشود و هم دیگران را جهنمی میکند. قرآن میفرماید: «إِنَّ الْمُنَافِقِینَ فِی الدَّرْکِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ»؛ منافقان در قعر جهنم جای دارند.
در این انقلاب، بیشترین ضربهها را از منافقین خوردیم. چند هزار ترور شخصیتهایی مثل شهید مطهری، بهشتی، مدنی، صدوقی، دستغیب که هر کدام میتوانستند یک کشور را اداره کنند. اینها را عوامل نفوذی منافقین به ظاهر مؤمننما و مسلماننما و انقلابینما زدند. آیه 139 سوره نساء درباره منافقین میفرماید: «الَّذِینَ یَتَّخِذُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِینَ أَیَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِیعًا»؛ کسانی که کافران را به جای مؤمنان به دوستی میگیرند، آیا عزت را نزد آنان میجویند؟ همانا همه عزت از آن خداست. منافقین به جای ارتباط با پیغمبر و امام و مؤمنین، با کفار و طاغوتها و دشمنان خدا پیوند میزنند. خیال میکنند با آمریکا و صهیونیستها میتوانند عزیز شوند، اما این کفار خودشان ذلیلند. عزت یعنی غلبه، آقایی، سرافرازی و سربلندی. عزت این است که انسان زیر بار خدا برود، بنده خدا بشود. هر کس معبودش خدا باشد و فقط از خدا کمک بگیرد، عزیز است. در حدیث قدسی خداوند میفرماید: «العِزَّةُ إِزَارِی، فَمَنْ أَرَادَ العِزَّةَ بِغَیْرِی أَذَلَلْتُهُ»؛ عزت از آن من است، هر کس عزت را از غیر من بخواهد، او را ذلیل میکنم. آیه دیگر میفرماید: «وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِینَ»؛ عزت برای خدا و رسولش و مؤمنان است. اینها چون در سایه عزت خدای واقعی قرار میگیرند، به آنها هم عزت میرسد. امام حسین علیه السلام در عالم عزیز شد و یزید و عمر سعدها خوار و ذلیل شدند. اگر به غیر خدا تکیه کنیم، آن معشوق و تکیهگاه خودش میمیرد و ما را تنها میگذارد. اگر به عصای چوبی تکیه کنی کارایی ندارد، اما اگر به خدا تکیه کنی، این عصا اژدها میشود و کاخ فرعون را میبلعد.


تاکنون نظری ثبت نشده است