سخنرانی آیت الله حسین انصاریان با موضوع "مبارزه با کفر و سنت خدا"، سال 1405
بر اساس آیات قرآن برقراری زندگی در کره زمین با علم و با ایمان و با هدایت پروردگار مهربان عالم شروع شد. اولین انسان که خداوند از او به عنوان آدم یاد کرده معدن علم به اسمای پروردگار بود. بنابراین زندگی با دانش و با معرفت در انسان اول توام بود. بنا به فرموده امام باقر از آن باغ آباد وقتی که آدم و همسر او زندگی طبیعی را در کره زمین بنا بود شروع بکنند، پروردگار اعلام کرد هدایت من در زندگی شما طلوع می کند، کسانی که از این هدایت من پیروی کنند با ترس و با غصه روبرو نخواهند شد. این شروع زندگی با علم، با ایمان، با هدایت، با امنیت و بدون ترس و بدون اندوه بود. این زندگی با این اوصاف علتش این بود که انسان های اولیه هم معرفت به حقایق داشتن و هم هدایت الهی را داشتند و هم پیرو هدایت بودند، بنابراین نزاع، کش مکش و درگیری و جنگی بین آن ها نبود یا آرامش و دینداری، عمل صالح و اخلاق حسنه بر مردم اولیه حاکم بود. به تدریج یک عده ای بر اساس کبر نسبت به پروردگار، کبر در برابر خواسته های حق بر اساس خواسته های نامشروع و خواسته های نامعقول و خواسته های بی قید و شرط وارد گناه شدند. گناهان مالی و گناهان بدنی و گناهان اخلاقی پروردگار عالم برای درمان جامعه برای از بین رفتن گناه برای فروکش کردن خواسته های نامشروع و بی قید و شرط پیغمبر فرستاد.
انبیا عاقل ترین و عادل ترین مردم بودند. انبیا به دنیا و آخرت مردم عالم بودند. انبیا تمام خوبی ها را می شناختند و تبلیغ کردند و تمام بدی ها را می شناختند و به مردم یاد دادند. اما به جز گروه اندک اکثر مردم در زمان هر پیغمبری از تکبر در برابر خدا دست برنداشتند و از هوای نفس و خواسته های نامشروع دست برنداشتند و اینها شدند مزاحم مردم مومن، یعنی اینها بر اساس خواسته های نامشروع شان می گفتند، ما پول می خواهیم، ثروت می خواهیم، کاری هم نداریم به اینکه از کجا به دست بیاید، ما فقط دنبال ثروت هستیم. ما لذات نفسانی و شهوات بی قید و شرط می خواهیم. انبیا و مردم مومن وظیفه الهی داشتند جلوی زیاده خواهی اینها را بگیرند و درگیر می شدند ولی آنها گوش نمی دادند و آن ها فساد را در جامعه می گستراندن. وقتی که امر به معروف و نهی از منکر در تبلیغات انبیا و مردم مومن مفید نشد و معاندان و کافران و منافقان راهشان را ادامه دادند و به شدت در مقابل انبیا و مردم مومن موضع گیری کردند، اینجا فرمان جهاد صادر شد و بسیاری از انبیا رهبری جنگ ها را به عهده داشتند. جنگ از طرف پیغمبران و مردم مومن برای درمان جامعه بود، یعنی گنهکاران، مجرمان و متجاوزان تبدیل شده بودن به سرطان غیرقابل علاج و باید ریشه کن می شدند. پروردگار به جهادکنندگان فرمود اگر بکشید رضایت من را به دست آوردید و اگر کشته بشوید شهید هستید و من جان و مالتان را خریدارم. مومنان در برابر دشمنان وحشت نکنید و نترسید خدا کرارا در قرآن به شما مردم مومن و به گذشتگان و به آیندگان وعده پیروزی قطعی داده است. به وعده خدا مطمئن باشید. آینده کره زمین در اختیار بندگان شایسته من خواهد بود. قدرت کفر در حال ضعیف شدن هست و قدرت ایمان در حال بالا رفتن است. غرب که بنا داشت ریشه اسلام را بکند، در کشورهای خودش درخت دین دارد جوانه می زند. شهادت فخر اولیا خداست.
بر اساس آیات قرآن برقراری زندگی در کره زمین با علم و با ایمان و با هدایت پروردگار مهربان عالم شروع شد. اولین انسان که خداوند از او به عنوان آدم یاد کرده معدن علم به اسمای پروردگار بود. بنابراین زندگی با دانش و با معرفت در انسان اول توام بود. بنا به فرموده امام باقر از آن باغ آباد وقتی که آدم و همسر او زندگی طبیعی را در کره زمین بنا بود شروع بکنند، پروردگار اعلام کرد هدایت من در زندگی شما طلوع می کند، کسانی که از این هدایت من پیروی کنند با ترس و با غصه روبرو نخواهند شد. این شروع زندگی با علم، با ایمان، با هدایت، با امنیت و بدون ترس و بدون اندوه بود. این زندگی با این اوصاف علتش این بود که انسان های اولیه هم معرفت به حقایق داشتن و هم هدایت الهی را داشتند و هم پیرو هدایت بودند، بنابراین نزاع، کش مکش و درگیری و جنگی بین آن ها نبود یا آرامش و دینداری، عمل صالح و اخلاق حسنه بر مردم اولیه حاکم بود. به تدریج یک عده ای بر اساس کبر نسبت به پروردگار، کبر در برابر خواسته های حق بر اساس خواسته های نامشروع و خواسته های نامعقول و خواسته های بی قید و شرط وارد گناه شدند. گناهان مالی و گناهان بدنی و گناهان اخلاقی پروردگار عالم برای درمان جامعه برای از بین رفتن گناه برای فروکش کردن خواسته های نامشروع و بی قید و شرط پیغمبر فرستاد.
انبیا عاقل ترین و عادل ترین مردم بودند. انبیا به دنیا و آخرت مردم عالم بودند. انبیا تمام خوبی ها را می شناختند و تبلیغ کردند و تمام بدی ها را می شناختند و به مردم یاد دادند. اما به جز گروه اندک اکثر مردم در زمان هر پیغمبری از تکبر در برابر خدا دست برنداشتند و از هوای نفس و خواسته های نامشروع دست برنداشتند و اینها شدند مزاحم مردم مومن، یعنی اینها بر اساس خواسته های نامشروع شان می گفتند، ما پول می خواهیم، ثروت می خواهیم، کاری هم نداریم به اینکه از کجا به دست بیاید، ما فقط دنبال ثروت هستیم. ما لذات نفسانی و شهوات بی قید و شرط می خواهیم. انبیا و مردم مومن وظیفه الهی داشتند جلوی زیاده خواهی اینها را بگیرند و درگیر می شدند ولی آنها گوش نمی دادند و آن ها فساد را در جامعه می گستراندن. وقتی که امر به معروف و نهی از منکر در تبلیغات انبیا و مردم مومن مفید نشد و معاندان و کافران و منافقان راهشان را ادامه دادند و به شدت در مقابل انبیا و مردم مومن موضع گیری کردند، اینجا فرمان جهاد صادر شد و بسیاری از انبیا رهبری جنگ ها را به عهده داشتند. جنگ از طرف پیغمبران و مردم مومن برای درمان جامعه بود، یعنی گنهکاران، مجرمان و متجاوزان تبدیل شده بودن به سرطان غیرقابل علاج و باید ریشه کن می شدند. پروردگار به جهادکنندگان فرمود اگر بکشید رضایت من را به دست آوردید و اگر کشته بشوید شهید هستید و من جان و مالتان را خریدارم. مومنان در برابر دشمنان وحشت نکنید و نترسید خدا کرارا در قرآن به شما مردم مومن و به گذشتگان و به آیندگان وعده پیروزی قطعی داده است. به وعده خدا مطمئن باشید. آینده کره زمین در اختیار بندگان شایسته من خواهد بود. قدرت کفر در حال ضعیف شدن هست و قدرت ایمان در حال بالا رفتن است. غرب که بنا داشت ریشه اسلام را بکند، در کشورهای خودش درخت دین دارد جوانه می زند. شهادت فخر اولیا خداست.
تاکنون نظری ثبت نشده است