- 1165
- 1000
- 1000
- 1000
رمضان، بهار تکلیف و تجلی خدا، 9
سخنرانی حجت الاسلام مسعود عالی با موضوع «رمضان، بهار تکلیف و تجلی خدا»، جلسه نهم: چراغ هدایتگری انبیا، سال 1404
بحث ما آیات هشتم و نهم سوره مبارکه حجرات بود که خداوند متعال فرمود: من از سر لطف و رحمت و فضل خودم یک چراغی را بین شما مردم گذاشتم، تا به هر حال امواج سهمگین دستگاه ابلیس شما را نبرد و بتوانید از او که متصل به آسمان هست استفاده بکنید و راه را گم نکنید، منتها در ساختار وجودی شما خدا می فرماید من گذاشتم که از او تبعیت بکنید و شما را یک جوری درست کردم که ذاتتان از خوب ها و خوبی ها خوشش می آید و طبیعتا از پیغمبر و ولی خدا خوشش بیاید که بتواند دنبال او حرکت بکند. یک همچین ساختاری را من در شما قرار دادم که بستر آماده باشد برای پیروی از ولی خدا و رسول خدا. این آیه شریفه از آیاتی هست که کلیدهای معارفی خیلی بلندی دارد و مطالب خیلی زیادی در رابطه با این آیه مفسرین بزرگ ما گفتند. یک مطلبی که ظاهر آیه هست و به هرحال خیلی قابل توجه هست، این هست که خداوند متعال ذات ما را بی تفاوت قرار نداده نسبت به خوبی ها و بدی ها بلکه ما را جوری خلق کرده است که نسبت به خوبی ها تمایل داشته باشیم و نسبت به بدی ها تنفر و اینجوری نیست که علی السویه باشد و فرق نکند. برای ما صداقت و دروغ و راستگویی و عدالت و ظلم فرق می کند. انسان ذاتش به خوبی ها متمایل هست و نسبت به بدی ها متنفر هست، خود این واقعا نعمت بزرگیست، اگر آدم متوجه باشد. امام رضا علیه السلام فرمودند: علامت شیعه و علامت مومن این هست که اگر هم گناه می کند از گناه خوشش نمی آید، اگر هم گناه می کند بعدا عذاب وجدان دارد و ناراحت هست خوشش نمی آید. از کثافت و آلودگی و گناه خوشش نمی آید و همچنین از حضرت موسی بن جعفر علیه السلام پرسیدند شیعه شما گناه هم می کند؟ امام کاظم فرمودند بله گناه هم می کند. گفتن آقا می توانیم به او بگوییم فاسق؟ امام کاظم فرمود: اگر هم بخواهید بگویید فاسق العمل است ولی روح او پاک هست و آن ذات پاک هست و هنوز محب امیرالمومنین است و هنوز ولایت دارد. با یک گناه که کسی از ولایت اهل بیت بیرون نمی رود. پس بنابراین اگر بگوییم فاسق، فاسق العمل است شیطان تسلط بر اعضا و جوارحش پیدا کرده نه بر قلبش و نه بر ذاتش. گفتند آقا می توانیم از شیعه ای که گناه کرده تبری بجوییم فرمود: از عملش تبری بجویید ولی از ذاتش نه چون ولایت ما اهلبیت را دارد. آدم هایی که فطرتشون سالم هست و ذات هنوز سالم هست ولو گناهی هم ممکن هست خدای نکرده توسط اعضا و جواهرشان انجام شود اما اون گناه به مقتضای ذات نیست به تعبیر قرآن لمم هست. قرآن فرمود: کسانی که از کبائر کبائر الاثم و الفواحش گناهان کبیره و آلودگی ها دوری می کنند مگر گناهان صغیره. پس مومن اگر هم گناه بکند به اقتضای ذاتش نیست، بنابراین این خودش یه علامت بسیار ارزشمندی هست که آدم تا وقتی که می بیند از خوب ها آدم های خوب و از خوبی ها خوشش می آید و از بدها آدم های بد و از بدی ها متنفر هست خدا را شکر بکند که ذاتش سالم هست. نمی دانید ظلمت گناه چه آثار بدی دارد، اینکه شما در قرآن همه خواندید خدا یک ترک اولی از بعضی از انبیا همین برایشان گناه است و خدا با آنها چگونه برخورد کرده است.
بحث ما آیات هشتم و نهم سوره مبارکه حجرات بود که خداوند متعال فرمود: من از سر لطف و رحمت و فضل خودم یک چراغی را بین شما مردم گذاشتم، تا به هر حال امواج سهمگین دستگاه ابلیس شما را نبرد و بتوانید از او که متصل به آسمان هست استفاده بکنید و راه را گم نکنید، منتها در ساختار وجودی شما خدا می فرماید من گذاشتم که از او تبعیت بکنید و شما را یک جوری درست کردم که ذاتتان از خوب ها و خوبی ها خوشش می آید و طبیعتا از پیغمبر و ولی خدا خوشش بیاید که بتواند دنبال او حرکت بکند. یک همچین ساختاری را من در شما قرار دادم که بستر آماده باشد برای پیروی از ولی خدا و رسول خدا. این آیه شریفه از آیاتی هست که کلیدهای معارفی خیلی بلندی دارد و مطالب خیلی زیادی در رابطه با این آیه مفسرین بزرگ ما گفتند. یک مطلبی که ظاهر آیه هست و به هرحال خیلی قابل توجه هست، این هست که خداوند متعال ذات ما را بی تفاوت قرار نداده نسبت به خوبی ها و بدی ها بلکه ما را جوری خلق کرده است که نسبت به خوبی ها تمایل داشته باشیم و نسبت به بدی ها تنفر و اینجوری نیست که علی السویه باشد و فرق نکند. برای ما صداقت و دروغ و راستگویی و عدالت و ظلم فرق می کند. انسان ذاتش به خوبی ها متمایل هست و نسبت به بدی ها متنفر هست، خود این واقعا نعمت بزرگیست، اگر آدم متوجه باشد. امام رضا علیه السلام فرمودند: علامت شیعه و علامت مومن این هست که اگر هم گناه می کند از گناه خوشش نمی آید، اگر هم گناه می کند بعدا عذاب وجدان دارد و ناراحت هست خوشش نمی آید. از کثافت و آلودگی و گناه خوشش نمی آید و همچنین از حضرت موسی بن جعفر علیه السلام پرسیدند شیعه شما گناه هم می کند؟ امام کاظم فرمودند بله گناه هم می کند. گفتن آقا می توانیم به او بگوییم فاسق؟ امام کاظم فرمود: اگر هم بخواهید بگویید فاسق العمل است ولی روح او پاک هست و آن ذات پاک هست و هنوز محب امیرالمومنین است و هنوز ولایت دارد. با یک گناه که کسی از ولایت اهل بیت بیرون نمی رود. پس بنابراین اگر بگوییم فاسق، فاسق العمل است شیطان تسلط بر اعضا و جوارحش پیدا کرده نه بر قلبش و نه بر ذاتش. گفتند آقا می توانیم از شیعه ای که گناه کرده تبری بجوییم فرمود: از عملش تبری بجویید ولی از ذاتش نه چون ولایت ما اهلبیت را دارد. آدم هایی که فطرتشون سالم هست و ذات هنوز سالم هست ولو گناهی هم ممکن هست خدای نکرده توسط اعضا و جواهرشان انجام شود اما اون گناه به مقتضای ذات نیست به تعبیر قرآن لمم هست. قرآن فرمود: کسانی که از کبائر کبائر الاثم و الفواحش گناهان کبیره و آلودگی ها دوری می کنند مگر گناهان صغیره. پس مومن اگر هم گناه بکند به اقتضای ذاتش نیست، بنابراین این خودش یه علامت بسیار ارزشمندی هست که آدم تا وقتی که می بیند از خوب ها آدم های خوب و از خوبی ها خوشش می آید و از بدها آدم های بد و از بدی ها متنفر هست خدا را شکر بکند که ذاتش سالم هست. نمی دانید ظلمت گناه چه آثار بدی دارد، اینکه شما در قرآن همه خواندید خدا یک ترک اولی از بعضی از انبیا همین برایشان گناه است و خدا با آنها چگونه برخورد کرده است.
کاربر مهمان