سخنرانی استاد محمد شجاعی با موضوع "موفقیت از منظر قرآن،"، جلسه اول: "فتح حقیقی"، سال 1405
از امروز می خواهیم درباره موفقیت و پیروزی صحبت کنیم. اینکه چگونه در زندگی فردی و اجتماعی، در کار، شغل، تحصیلات، ازدواج، تربیت فرزندان و هر شأنی که داریم، چه مادی و چه معنوی، چه دنیایی و چه آخرتی، موفق و پیروز باشیم. نکته اول این است که خداوند تمام نظام خلقت را بر اساس «قدر» و «غذا» آفریده است؛ چه قدرهای مادی و چه قدرهای معنوی. قدرهای هر حوزهای مناسب خودش و غذاهای هر حوزهای نیز مناسب خودش است. وقتی می گوییم خدا برای هر چیزی قدری آفریده، یعنی هر چیزی که شما دلتان بخواهد، چه جسمی و چه روحی، چه مادی و چه معنوی، خدا برای آن یک قدری قرار داده است. اگر آن قدر را ایجاد کنید، به آن چیزی که مد نظرتان است می رسید. ساختار خلقت، صد درصد ریاضی است. مثلاً قدر آب، دوتا هیدروژن و یک اکسیژن است؛ هر وقت این دو قدر را کنار هم بگذارید، خود به خود آب می شود. در امور دیگر هم همینطور است. موفقیت ها با خیالبافی و آرزو به دست نمی آید، بلکه باید قدرها ایجاد شوند. پس پیروزی و موفقیت هم مانند سایر چیزها، قدر و اندازهای دارد و باید قدر آن را ایجاد کنیم تا به غذایش که همان نتیجه است برسیم. در قرآن کریم، کلمات متعددی به معنای پیروزی آمده است. باید این واژه ها را بفهمیم تا بدانیم وقتی دعا میکنیم یا ذکر می گوییم، دقیقاً چه چیزی از خدا می خواهیم. اول: فوز. وقتی می گوییم فوز، معنی اش «الوصول الی الخیر و النعمه» است یعنی انسان به همه خوبیها و نعمتها برسد. کسی که به فوز رسیده، هرچه خوبی و نعمت هست دریافت کرده است. اما رسیدن به فوز، بعد از فلاح به دست می آید. دوم: فلاح. فلاح یعنی «النجاة من الشرور و ادراک الخیر و الصلاح»؛ نجات از بدیها و رسیدن به خیر و صلاح. انسان اول باید از بدیها، مشکلات، غمها و ناآرامی ها نجات پیدا کند (که این فلاح است)، بعد به فوز می رسد. فقط بهشتی ها فائز هستند چون از صراط که در جهنم است عبور کرده اند و پایشان به بهشت رسیده است. سوم: ظفر. ظفر یعنی «غلبة فی طریق الفوز»؛ یعنی پیروزی و غلبه ای در مسیر رسیدن به خیر و نعمت. ماده «ظفر» به معنای ناخن است. همانطور که ناخن وسیلهای برای باز کردن، کندن، شکار و کارهای ضروری است، ظفر هم نوعی پیروزی است که تو را در مسیر خیر و نعمت یاری میکند. کسی که خدا او را به ظفر برساند، فارغ و مأمون میشود یعنی در امنیت کامل است و احساس خطر نمیکند. چهارم: تسلط. تسلط یعنی با قدرت و غلبه بر چیزی مسلط شدن. سلطه همیشه خوب نیست. سلطه وقتی خوب است که نیروی خیر، عقل و شرع بر دیگر قوا غلبه پیدا کند. پنجم: علو. علو یعنی برتری، بالا قرار گرفتن. اما مراقب باشید! قرآن میفرماید کسانی که دوست دارند علو داشته باشند و از دیگران سبقت بگیرند و پز بدهند، جهنمی هستند. بهشت برای کسی است که در روحش نخواهد نفر اول باشد. هر جا شکست هست، مال ضعف ایمان است. ششم: فتح. فتح یعنی گشایش. مانند باز شدن قفل، باز شدن بخت، باز شدن گرفتگی لوله. خداوند «فتاح» است. هر چیزی که بسته است، خدا آن را باز می کند، چه مادی و چه معنوی. هفتم: ظهور (ظَهر). ظهور یعنی آشکار شدن بعد از پنهانی. مانند ظهور امام زمان(عج). «لیظهره علی الدین کله» یعنی دین حق بر همه ادیان آشکار و غالب شود. هشتم: فوق. فوق یعنی برتری همراه با زیر دست داشتن. امری نسبی است. پیامبر(ص) فرمودند: «فوق کل ذی برٍّ برٌّ»؛ بالای هر نیکوکاری، نیکوکار دیگری هست. هیچکس نباید فکر کند من بالاترین هستم. پس در زندگی گاهی به فلاح نیاز داریم، گاهی به فوز، گاهی به ظفر، گاهی به تسلط و گاهی به فتح. هر پیروزی و موفقیتی به درد نمیخورد؛ شیاطین و طاغوتها هم پیروز میشوند اما آن پیروزی آنها را به جهنم میبرد. مقایسه کردن خود با دیگران جهنم می آورد. باید مراقب باشیم.
از امروز می خواهیم درباره موفقیت و پیروزی صحبت کنیم. اینکه چگونه در زندگی فردی و اجتماعی، در کار، شغل، تحصیلات، ازدواج، تربیت فرزندان و هر شأنی که داریم، چه مادی و چه معنوی، چه دنیایی و چه آخرتی، موفق و پیروز باشیم. نکته اول این است که خداوند تمام نظام خلقت را بر اساس «قدر» و «غذا» آفریده است؛ چه قدرهای مادی و چه قدرهای معنوی. قدرهای هر حوزهای مناسب خودش و غذاهای هر حوزهای نیز مناسب خودش است. وقتی می گوییم خدا برای هر چیزی قدری آفریده، یعنی هر چیزی که شما دلتان بخواهد، چه جسمی و چه روحی، چه مادی و چه معنوی، خدا برای آن یک قدری قرار داده است. اگر آن قدر را ایجاد کنید، به آن چیزی که مد نظرتان است می رسید. ساختار خلقت، صد درصد ریاضی است. مثلاً قدر آب، دوتا هیدروژن و یک اکسیژن است؛ هر وقت این دو قدر را کنار هم بگذارید، خود به خود آب می شود. در امور دیگر هم همینطور است. موفقیت ها با خیالبافی و آرزو به دست نمی آید، بلکه باید قدرها ایجاد شوند. پس پیروزی و موفقیت هم مانند سایر چیزها، قدر و اندازهای دارد و باید قدر آن را ایجاد کنیم تا به غذایش که همان نتیجه است برسیم. در قرآن کریم، کلمات متعددی به معنای پیروزی آمده است. باید این واژه ها را بفهمیم تا بدانیم وقتی دعا میکنیم یا ذکر می گوییم، دقیقاً چه چیزی از خدا می خواهیم. اول: فوز. وقتی می گوییم فوز، معنی اش «الوصول الی الخیر و النعمه» است یعنی انسان به همه خوبیها و نعمتها برسد. کسی که به فوز رسیده، هرچه خوبی و نعمت هست دریافت کرده است. اما رسیدن به فوز، بعد از فلاح به دست می آید. دوم: فلاح. فلاح یعنی «النجاة من الشرور و ادراک الخیر و الصلاح»؛ نجات از بدیها و رسیدن به خیر و صلاح. انسان اول باید از بدیها، مشکلات، غمها و ناآرامی ها نجات پیدا کند (که این فلاح است)، بعد به فوز می رسد. فقط بهشتی ها فائز هستند چون از صراط که در جهنم است عبور کرده اند و پایشان به بهشت رسیده است. سوم: ظفر. ظفر یعنی «غلبة فی طریق الفوز»؛ یعنی پیروزی و غلبه ای در مسیر رسیدن به خیر و نعمت. ماده «ظفر» به معنای ناخن است. همانطور که ناخن وسیلهای برای باز کردن، کندن، شکار و کارهای ضروری است، ظفر هم نوعی پیروزی است که تو را در مسیر خیر و نعمت یاری میکند. کسی که خدا او را به ظفر برساند، فارغ و مأمون میشود یعنی در امنیت کامل است و احساس خطر نمیکند. چهارم: تسلط. تسلط یعنی با قدرت و غلبه بر چیزی مسلط شدن. سلطه همیشه خوب نیست. سلطه وقتی خوب است که نیروی خیر، عقل و شرع بر دیگر قوا غلبه پیدا کند. پنجم: علو. علو یعنی برتری، بالا قرار گرفتن. اما مراقب باشید! قرآن میفرماید کسانی که دوست دارند علو داشته باشند و از دیگران سبقت بگیرند و پز بدهند، جهنمی هستند. بهشت برای کسی است که در روحش نخواهد نفر اول باشد. هر جا شکست هست، مال ضعف ایمان است. ششم: فتح. فتح یعنی گشایش. مانند باز شدن قفل، باز شدن بخت، باز شدن گرفتگی لوله. خداوند «فتاح» است. هر چیزی که بسته است، خدا آن را باز می کند، چه مادی و چه معنوی. هفتم: ظهور (ظَهر). ظهور یعنی آشکار شدن بعد از پنهانی. مانند ظهور امام زمان(عج). «لیظهره علی الدین کله» یعنی دین حق بر همه ادیان آشکار و غالب شود. هشتم: فوق. فوق یعنی برتری همراه با زیر دست داشتن. امری نسبی است. پیامبر(ص) فرمودند: «فوق کل ذی برٍّ برٌّ»؛ بالای هر نیکوکاری، نیکوکار دیگری هست. هیچکس نباید فکر کند من بالاترین هستم. پس در زندگی گاهی به فلاح نیاز داریم، گاهی به فوز، گاهی به ظفر، گاهی به تسلط و گاهی به فتح. هر پیروزی و موفقیتی به درد نمیخورد؛ شیاطین و طاغوتها هم پیروز میشوند اما آن پیروزی آنها را به جهنم میبرد. مقایسه کردن خود با دیگران جهنم می آورد. باید مراقب باشیم.
تاکنون نظری ثبت نشده است