سخنرانی استاد محمد شجاعی با موضوع "معیت الهی، رمز شکست ناپذیری"، سال 1405
انسان موجود مختاری است و تعیین سرنوشتش، چه سعادت دنیایی و چه سعادت آخرتی، به دست خودش است. قرآن می فرماید: «انا السبیل...» ما راه را نشان می دهیم. می خواهید شاکر باشید و این مسیر را بروید، می خواهید کفر بورزید و لجاجت کنید. چون موجود مختار است، خودش باید مسیر را انتخاب کند. خداوند هیچکس را نه به زور به بهشت می برد و نه به جهنم. فرموده: هیچکس را جهنم نمی برم مگر کسی که خودش اصرار داشته باشد و بخواهد جهنم برود. یعنی خودش بگوید نمی خواهم حرف خدا را گوش کنم، نمی خواهم دستوراتش را اجرا کنم.
پس چون موجود مختار است، باید دائماً صحنه هایی پیش بیاید که خودش با اختیارش انتخاب کند. خداوند فرموده: آیا فکر باطلی دارید که همینجوری یواشکی بروید به بهشت و آن امتحانها و آزمایشاتی که سر امتهای قبل از شما آمده، سر شما نیاید؟ آنها دچار بلا و ضرر و انواع مشکلات شدند و «زُلزِلوا» یعنی به لرزه افتادند، تا جایی که رسول و کسانی که با او بودند گفتند: «خدایا پس نصرت کی می آید؟ متی نصرالله؟» یعنی یاری خدا کی می رسد تا زندگی راحت شود؟ اما «الا ان نصرالله قریب» یعنی همانا نصرت خدا نزدیک است. نصرت یعنی یاری خدا، نه فقط پیروزی. هر نوع رفتاری از خداوند تابع رفتار انسان است. خداوند برای هر چیزی قدر و قضا گذاشته است. شما هر قدری را با اختیار خودتان انتخاب کنید، قضایش هم با خودش هست. نظام خلقت، نظام ریاضی صد در صدی است. در فیزیک می گویند عمل و عکس العمل، در فلسفه علت و معلول، اما نظام دینی چون نظام کل خلقت است. در هر مسئله ای از زندگی، قدر را انتخاب کنید، نتیجه اش خودکار می آید. کار ما این است که قدرهای خوب را انتخاب کنیم. یکی از قدرهای پیروزی، صبر است. خدا میگوید اگر می خواهی موفق شوی، باید حوصله داشته باشی. مثل کسی که به باشگاه می رود و به مربی می گوید می خواهم مثل تو بشوم. مربی می گوید بیا ثبت نام کن و مرحله به مرحله تمرین کن. اما اگر لوس بازی در بیاوری و بگویی همین الان میخواهم مثل تو باشم، شدنی نیست. قهرمان های ورزشی چون مسیری را طی کرده اند، ارزش دارند. قرآن می گوید بدون صبر به هیچ نتیجه ای نمی رسید. شما می گویید خداوندا جنگ نباشد، گرانی نباشد، بدهی نباشد، ترس نباشد، دشمن نباشد، زلزله نباشد، قحطی نباشد، تحریم نباشد؛ ما همینجوری بیفتیم بهشت. اصلاً چنین چیزی نیست. خداوند امتهای قبل را هم به سختی انداخت و لرزاند تا دوره صبرشان را طی کنند. هر کسی صبرش بیشتر باشد، موفقیتش بیشتر است و قدرتش هم بیشتر است. خداوند در قرآن می فرماید: «یا ایها النبی حرض المومنین علی القتال» ای پیغمبر، مومنین را برای جنگ با دشمنانی که به آنها تجاوز می کنند، تشویق کن. به نیروهای خودتان نگاه نکنید. اگر نگاهتان به تجهیزات و کثرت دشمن باشد، دچار شرک می شوید چون خدا را کنار خود نمی بینید. قرآن به مشرکین و اهل کتاب میگوید: شما هرچقدر لشکر داشته باشید، من شکستتان می دهم چون بر خودم پیروزی مومنان را واجب کرده ام. «کم من فئة قلیلة غلبت فئة کثیرة باذن الله» چه بسیار گروههای کوچک که به اذن خدا بر گروههای بزرگ غلبه کردند. شهید رهبر فرمود: آنها می گویند ناو جنگی می آوریم، اما ممکن است چنان سیلی بخورند که از جا بلند نشوند. وقتی می خواهید با دشمن روبرو شوید، اصلاً به تجهیزات و نفرات دشمن نگاه نکنید، به من نگاه کنید. انبیا معمولاً تنها می رفتند. موسی با هارون رفت امپراتوری فرعون را نابود کرد، ابراهیم رفت امپراتوری نمرود را نابود کرد، پیغمبر آمد تمدن راه انداخت. چرا؟ چون داشتند می گفتند: «ان معی ربی سیهدین» پروردگار من با من است. شکست وقتی است که انسان چشمش را از خدا برمیدارد و به خودش نگاه میکند. آدمهای ترسو وقتی دشمن را میبینند، میترسند. اما چرا پرچم شما امروز در سراسر دنیا رفته و همه دنیا شما را منجی و الگوی خود میدانند؟ چون دو تا قدرت اتمی دنیا با آن رئیس گنده و اسرائیل آمدند، اما مردم اصلاً به آنها محل نگذاشتند، در نتیجه آنها را به ذلت نشاندند و شما را در چشم دنیا بزرگ کردند. اگر خودت را دیدی و ضعفت را دیدی، میترسی و میگویی آنها ناو دارند، اف 35 دارند، بمب اتم دارند. اما اگر بگویی «ان معی ربی سیهدین»... خداوند فرموده: من بر اساس گمان بندهام رفتار میکنم. «انا عند ظن عبدی بی المومن» من در نزد گمان بنده مومنم هستم. هرجوری روی من حساب کنی، من پات هستم. بگویی خدا هست، من با تو هستم. بترسی و من را نبینی، تنهایت میگذارم. هر طور تو با من رفتار کنی، من تابع توأم. خدا در دهها آیه میگوید من تابع بندهام هستم. اگر خودت و امکاناتت را ببینی، چه در قوت و چه در ضعف، شکست میخوری. بگویی لشکر داریم، موشک داریم، ارتش داریم، شکست میخوریم چون گفتیم «الحمدلله»؟ باید خدا را ببینیم. توان فقط مال خداست و نصر فقط از خداست. «لا حول و لا قوة الا بالله». اگر ضعف را هم ببینی ، باز اشتباه کردهای. ما هیچی را نباید نگاه کنیم، همیشه باید خدا را کنار خود ببینیم و بگوییم «ایاک نعبد و ایاک نستعین». این ملت تا الان همینطور بوده و معجزه کرده است. شما زیر بمباران و موشکباران هر جا دشمن گفته بزنیم، حاضر شدید و نترسیدید. هر مقدار ترس را انسان از وجودش بیرون کند، خدا همان ترس را به دشمنش می دهد. وقتی تو نترسیدی و ایستادی، دشمنت به ترس میافتد. الان همین اتفاق افتاده. حدود دوازده نفر از هیئت دولت و اطرافیان ترامپ از ترس استعفا دادهاند. کشورهای دیگر از ترس نمیتوانند وارد خلیج فارس شوند. اروپاییها و ناتو ترسیدند و نیامدند کمک آمریکا. الان چهار تا کشور شروع کردند به تحریم اسرائیل و دارند اضافه می شوند. دقت کنید چه اتفاقی دارد می افتد. تمام این معجزات را شما در همین کف خیابان دارید درست میکنید. تا وقتی استقامت کنیم و صبرمان را بالا ببریم، چون یکی از قدرهای پیروزی استقامت است.
انسان موجود مختاری است و تعیین سرنوشتش، چه سعادت دنیایی و چه سعادت آخرتی، به دست خودش است. قرآن می فرماید: «انا السبیل...» ما راه را نشان می دهیم. می خواهید شاکر باشید و این مسیر را بروید، می خواهید کفر بورزید و لجاجت کنید. چون موجود مختار است، خودش باید مسیر را انتخاب کند. خداوند هیچکس را نه به زور به بهشت می برد و نه به جهنم. فرموده: هیچکس را جهنم نمی برم مگر کسی که خودش اصرار داشته باشد و بخواهد جهنم برود. یعنی خودش بگوید نمی خواهم حرف خدا را گوش کنم، نمی خواهم دستوراتش را اجرا کنم.
پس چون موجود مختار است، باید دائماً صحنه هایی پیش بیاید که خودش با اختیارش انتخاب کند. خداوند فرموده: آیا فکر باطلی دارید که همینجوری یواشکی بروید به بهشت و آن امتحانها و آزمایشاتی که سر امتهای قبل از شما آمده، سر شما نیاید؟ آنها دچار بلا و ضرر و انواع مشکلات شدند و «زُلزِلوا» یعنی به لرزه افتادند، تا جایی که رسول و کسانی که با او بودند گفتند: «خدایا پس نصرت کی می آید؟ متی نصرالله؟» یعنی یاری خدا کی می رسد تا زندگی راحت شود؟ اما «الا ان نصرالله قریب» یعنی همانا نصرت خدا نزدیک است. نصرت یعنی یاری خدا، نه فقط پیروزی. هر نوع رفتاری از خداوند تابع رفتار انسان است. خداوند برای هر چیزی قدر و قضا گذاشته است. شما هر قدری را با اختیار خودتان انتخاب کنید، قضایش هم با خودش هست. نظام خلقت، نظام ریاضی صد در صدی است. در فیزیک می گویند عمل و عکس العمل، در فلسفه علت و معلول، اما نظام دینی چون نظام کل خلقت است. در هر مسئله ای از زندگی، قدر را انتخاب کنید، نتیجه اش خودکار می آید. کار ما این است که قدرهای خوب را انتخاب کنیم. یکی از قدرهای پیروزی، صبر است. خدا میگوید اگر می خواهی موفق شوی، باید حوصله داشته باشی. مثل کسی که به باشگاه می رود و به مربی می گوید می خواهم مثل تو بشوم. مربی می گوید بیا ثبت نام کن و مرحله به مرحله تمرین کن. اما اگر لوس بازی در بیاوری و بگویی همین الان میخواهم مثل تو باشم، شدنی نیست. قهرمان های ورزشی چون مسیری را طی کرده اند، ارزش دارند. قرآن می گوید بدون صبر به هیچ نتیجه ای نمی رسید. شما می گویید خداوندا جنگ نباشد، گرانی نباشد، بدهی نباشد، ترس نباشد، دشمن نباشد، زلزله نباشد، قحطی نباشد، تحریم نباشد؛ ما همینجوری بیفتیم بهشت. اصلاً چنین چیزی نیست. خداوند امتهای قبل را هم به سختی انداخت و لرزاند تا دوره صبرشان را طی کنند. هر کسی صبرش بیشتر باشد، موفقیتش بیشتر است و قدرتش هم بیشتر است. خداوند در قرآن می فرماید: «یا ایها النبی حرض المومنین علی القتال» ای پیغمبر، مومنین را برای جنگ با دشمنانی که به آنها تجاوز می کنند، تشویق کن. به نیروهای خودتان نگاه نکنید. اگر نگاهتان به تجهیزات و کثرت دشمن باشد، دچار شرک می شوید چون خدا را کنار خود نمی بینید. قرآن به مشرکین و اهل کتاب میگوید: شما هرچقدر لشکر داشته باشید، من شکستتان می دهم چون بر خودم پیروزی مومنان را واجب کرده ام. «کم من فئة قلیلة غلبت فئة کثیرة باذن الله» چه بسیار گروههای کوچک که به اذن خدا بر گروههای بزرگ غلبه کردند. شهید رهبر فرمود: آنها می گویند ناو جنگی می آوریم، اما ممکن است چنان سیلی بخورند که از جا بلند نشوند. وقتی می خواهید با دشمن روبرو شوید، اصلاً به تجهیزات و نفرات دشمن نگاه نکنید، به من نگاه کنید. انبیا معمولاً تنها می رفتند. موسی با هارون رفت امپراتوری فرعون را نابود کرد، ابراهیم رفت امپراتوری نمرود را نابود کرد، پیغمبر آمد تمدن راه انداخت. چرا؟ چون داشتند می گفتند: «ان معی ربی سیهدین» پروردگار من با من است. شکست وقتی است که انسان چشمش را از خدا برمیدارد و به خودش نگاه میکند. آدمهای ترسو وقتی دشمن را میبینند، میترسند. اما چرا پرچم شما امروز در سراسر دنیا رفته و همه دنیا شما را منجی و الگوی خود میدانند؟ چون دو تا قدرت اتمی دنیا با آن رئیس گنده و اسرائیل آمدند، اما مردم اصلاً به آنها محل نگذاشتند، در نتیجه آنها را به ذلت نشاندند و شما را در چشم دنیا بزرگ کردند. اگر خودت را دیدی و ضعفت را دیدی، میترسی و میگویی آنها ناو دارند، اف 35 دارند، بمب اتم دارند. اما اگر بگویی «ان معی ربی سیهدین»... خداوند فرموده: من بر اساس گمان بندهام رفتار میکنم. «انا عند ظن عبدی بی المومن» من در نزد گمان بنده مومنم هستم. هرجوری روی من حساب کنی، من پات هستم. بگویی خدا هست، من با تو هستم. بترسی و من را نبینی، تنهایت میگذارم. هر طور تو با من رفتار کنی، من تابع توأم. خدا در دهها آیه میگوید من تابع بندهام هستم. اگر خودت و امکاناتت را ببینی، چه در قوت و چه در ضعف، شکست میخوری. بگویی لشکر داریم، موشک داریم، ارتش داریم، شکست میخوریم چون گفتیم «الحمدلله»؟ باید خدا را ببینیم. توان فقط مال خداست و نصر فقط از خداست. «لا حول و لا قوة الا بالله». اگر ضعف را هم ببینی ، باز اشتباه کردهای. ما هیچی را نباید نگاه کنیم، همیشه باید خدا را کنار خود ببینیم و بگوییم «ایاک نعبد و ایاک نستعین». این ملت تا الان همینطور بوده و معجزه کرده است. شما زیر بمباران و موشکباران هر جا دشمن گفته بزنیم، حاضر شدید و نترسیدید. هر مقدار ترس را انسان از وجودش بیرون کند، خدا همان ترس را به دشمنش می دهد. وقتی تو نترسیدی و ایستادی، دشمنت به ترس میافتد. الان همین اتفاق افتاده. حدود دوازده نفر از هیئت دولت و اطرافیان ترامپ از ترس استعفا دادهاند. کشورهای دیگر از ترس نمیتوانند وارد خلیج فارس شوند. اروپاییها و ناتو ترسیدند و نیامدند کمک آمریکا. الان چهار تا کشور شروع کردند به تحریم اسرائیل و دارند اضافه می شوند. دقت کنید چه اتفاقی دارد می افتد. تمام این معجزات را شما در همین کف خیابان دارید درست میکنید. تا وقتی استقامت کنیم و صبرمان را بالا ببریم، چون یکی از قدرهای پیروزی استقامت است.
تاکنون نظری ثبت نشده است