سخنرانی استاد محمد شجاعی با موضوع "موفقیت از منظر قرآن،"، جلسه چهارم: "قواعد پیروزی حقیقی"، سال 1405
بحث ما در تفسیر موضوعی، درباره پیروزی و موفقیت است. چند عامل را قبلاً عرض کردیم. اما یک نکته بسیار مهم را نباید فراموش کنیم: در فهم قواعد پیروزی، قدرها مال ماست و غذا مال خداست. یعنی قدر (زمینه و بستر) را ما انتخاب می کنیم، اما قضا (نتیجه و پیروزی) در نظام خلقت، پشت هر قدری وجود دارد. مثلاً اگر نت اینترنت شما قطع است، قدر ساختمان مشکل دارد و شما باید قدر جدیدی (مثل رفتن به پشتبام) انتخاب کنید تا قضا (تماس) برقرار شود. پس ما باید قدرها و قضاها را بشناسیم. یکی از مهمترین قدرهای پیروزی، یاری خداست؛ آنجا که می فرماید: «و ما نصر الا من عند الله». ما خودمان هیچ توانی نداریم. حتی اختیار و توانی که به ما داده، فقط برای تعیین قدر است. پیروزی را خدا ایجاد می کند، چنانکه در آیه می فرماید: «وَ ما رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَ لکِنَّ اللَّهَ رَمى». وقتی من خود را بفهمم که عین ربط و عین عجز هستم و هیچ توانی ندارم، آنوقت این فهم قلبی، مرا آماده می کند. این معرفت، نه علمِ صرف؛ باید قلب باور کند که تو هیچکارهای و کانون قدرت و پیروزی فقط خداست. به محض اینکه گفتیم من، کار تمام می شود و می بازیم. ما روح الله هستیم؛ فرمود: «نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی». اگر قلب باور کند که من روح خدایم، نه زن و مرد و ایرانی و افغانی و...، این همه شخصیت ها توهمات دنیایی هستند. حقیقت این است که من روح الله هستم. این همان معرفت نفس است که «مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ». اگر این را نفهمید، پشت هر مرجع و علامه ای بروید، شکست می خورید. وقتی این را فهمیدی، می فهمی که «بیت الله» خود تویی. اگر مومن، حرمتش از کعبه بالاتر است، پس چرا خودت را آلوده میکنی؟ خدا این روح را به ما داده تا مثل او شویم؛ خلیفه الله. اگر در بهشت، مومن ایجادکننده است نه سفارش دهنده، این قدرت اینجا هم هست. اولیای خدا اینگونه بودند.پس به میزان قدرت تو، پیروزی نصیبت می شود. باید خودت را قوی کنی. البته خدا فرموده تا می توانید نیرو آماده کنید (وَمَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ)، اما تکیه گاهت باید خدا باشد. در اول جنگ، رزمندهای با آفتابه لشکر عراق را فراری داد. یا ما با پهپاد ارزان «شاهد 136» گرانترین هواپیمای ضد رادار آمریکا را زدیم، چون شلیک کننده به قدرت خدا شلیک کرد، نه به قدرت پهپاد. اگر خدا بخواهد، با تانک هم هواپیما میزنند. پس نگویید نمی توانیم. خدا می گوید من انبیا را یکی دو نفری فرستادم تا امپراتوری ها را نابود کنند. احساس ضعف مال خودت است و مانع ارتباط با کانون قدرت می شود. هر قدر روح قویتر باشد، موفقیت بیشتر است. در آیه می فرماید: «یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْقِتَالِ...» اگر بیست نفر صبور باشید، بر دویست نفر غلبه میکنید. این صبر است که قدرت جذب نیرو دارد. اما دشمن چون به کانون قدرت وصل نیستند و فقط ابزار مادی می بینند، می ترسند. امروز آمریکا با همه ناوگانش جرأت ورود به خلیج فارس را ندارد. این فرمول فقط در جنگ نیست؛ در اقتصاد، خانواده و همه بخشها جاری است. برای رسیدن به قدرت، باید مدیریت قلب کنید. سه سلطان را به قلب حاکم کنید: الله، اهلبیت، جهاد. اگر فاسق باشی (یعنی عاشق جهاد نباشی)، شکست می خوری. ملت ایران حتی کسانی که ظاهر شرعی را هم رعایت نمی کنند، اما مومن اند؛ خدا برایشان مهم است، اهلبیت مهم است، جهاد مهم است. زن بدحجاب زیر بمباران فریاد «مرگ بر آمریکا» سر میدهد، اما یک آخوند فاسق فرار می کند. پس فسق به ظاهر شرعی نیست؛ به غلبه این سه معشوق بر قلب است. اگر تعادل این سه معشوق به هم بریزد، در همه ابعاد شکست می خوری. اما مومن قوی در هر مصیبتی موفق است، شاد و آرام است. خدا در آیه تخفیف داد: «الْآنَ خَفَّفَ اللَّهُ عَنْکُمْ وَعَلِمَ أَنَّ فِیکُمْ ضَعْفًا». اگر صد نفر صابر باشید به دویست نفر غلبه می کنید. اما ملت ایران ثابت کردند که جزو بخش اول آیه اند. از زمان حضرت آدم تا حالا ملتی با این قدرت و شجاعت و ایمان نداشتیم؛ 47 سال است باج ندادند. اما یادمان نرود که «وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَکِنَّ اللَّهَ رَمَى». لشکر پیامبر در جنگ حنین هم بیشتر بود و هم قویتر، ولی شکست خوردند چون گفتند: «ما هیچگاه شکست نمی خوریم». یعنی خدا را فراموش کردند. تنها عشق و امید ما باید «به اذن الله» باشد. کلمه «الله» را با همه خدایی اش بیاور در قلب. امام فرمود ما با «الله اکبر» پیروز شدیم، نه با اسلحه. الله اکبر اسلحه مؤمن است. در جنگ صفین، لشکر معاویه با شمشیر و نیزه کشته نشدند؛ امیرالمؤمنین فرمود: «با تکبیر من مردند». ما در جبهه دیدیم با گفتن الله اکبر، جنازه می دیدیم. الله اکبر باعث میشود حقارت عاطفی نداشته باشی، حسادت نکنی، گدایی عاطفی نکنی. خدا با صابران است: «إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ». فقط صبر کن و تقوا داشته باش، واجبات را ترک نکن، حرام را انجام نده. آنوقت خدای متعال کنار توست؛ «وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرینَ».»
بحث ما در تفسیر موضوعی، درباره پیروزی و موفقیت است. چند عامل را قبلاً عرض کردیم. اما یک نکته بسیار مهم را نباید فراموش کنیم: در فهم قواعد پیروزی، قدرها مال ماست و غذا مال خداست. یعنی قدر (زمینه و بستر) را ما انتخاب می کنیم، اما قضا (نتیجه و پیروزی) در نظام خلقت، پشت هر قدری وجود دارد. مثلاً اگر نت اینترنت شما قطع است، قدر ساختمان مشکل دارد و شما باید قدر جدیدی (مثل رفتن به پشتبام) انتخاب کنید تا قضا (تماس) برقرار شود. پس ما باید قدرها و قضاها را بشناسیم. یکی از مهمترین قدرهای پیروزی، یاری خداست؛ آنجا که می فرماید: «و ما نصر الا من عند الله». ما خودمان هیچ توانی نداریم. حتی اختیار و توانی که به ما داده، فقط برای تعیین قدر است. پیروزی را خدا ایجاد می کند، چنانکه در آیه می فرماید: «وَ ما رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَ لکِنَّ اللَّهَ رَمى». وقتی من خود را بفهمم که عین ربط و عین عجز هستم و هیچ توانی ندارم، آنوقت این فهم قلبی، مرا آماده می کند. این معرفت، نه علمِ صرف؛ باید قلب باور کند که تو هیچکارهای و کانون قدرت و پیروزی فقط خداست. به محض اینکه گفتیم من، کار تمام می شود و می بازیم. ما روح الله هستیم؛ فرمود: «نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی». اگر قلب باور کند که من روح خدایم، نه زن و مرد و ایرانی و افغانی و...، این همه شخصیت ها توهمات دنیایی هستند. حقیقت این است که من روح الله هستم. این همان معرفت نفس است که «مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ». اگر این را نفهمید، پشت هر مرجع و علامه ای بروید، شکست می خورید. وقتی این را فهمیدی، می فهمی که «بیت الله» خود تویی. اگر مومن، حرمتش از کعبه بالاتر است، پس چرا خودت را آلوده میکنی؟ خدا این روح را به ما داده تا مثل او شویم؛ خلیفه الله. اگر در بهشت، مومن ایجادکننده است نه سفارش دهنده، این قدرت اینجا هم هست. اولیای خدا اینگونه بودند.پس به میزان قدرت تو، پیروزی نصیبت می شود. باید خودت را قوی کنی. البته خدا فرموده تا می توانید نیرو آماده کنید (وَمَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ)، اما تکیه گاهت باید خدا باشد. در اول جنگ، رزمندهای با آفتابه لشکر عراق را فراری داد. یا ما با پهپاد ارزان «شاهد 136» گرانترین هواپیمای ضد رادار آمریکا را زدیم، چون شلیک کننده به قدرت خدا شلیک کرد، نه به قدرت پهپاد. اگر خدا بخواهد، با تانک هم هواپیما میزنند. پس نگویید نمی توانیم. خدا می گوید من انبیا را یکی دو نفری فرستادم تا امپراتوری ها را نابود کنند. احساس ضعف مال خودت است و مانع ارتباط با کانون قدرت می شود. هر قدر روح قویتر باشد، موفقیت بیشتر است. در آیه می فرماید: «یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْقِتَالِ...» اگر بیست نفر صبور باشید، بر دویست نفر غلبه میکنید. این صبر است که قدرت جذب نیرو دارد. اما دشمن چون به کانون قدرت وصل نیستند و فقط ابزار مادی می بینند، می ترسند. امروز آمریکا با همه ناوگانش جرأت ورود به خلیج فارس را ندارد. این فرمول فقط در جنگ نیست؛ در اقتصاد، خانواده و همه بخشها جاری است. برای رسیدن به قدرت، باید مدیریت قلب کنید. سه سلطان را به قلب حاکم کنید: الله، اهلبیت، جهاد. اگر فاسق باشی (یعنی عاشق جهاد نباشی)، شکست می خوری. ملت ایران حتی کسانی که ظاهر شرعی را هم رعایت نمی کنند، اما مومن اند؛ خدا برایشان مهم است، اهلبیت مهم است، جهاد مهم است. زن بدحجاب زیر بمباران فریاد «مرگ بر آمریکا» سر میدهد، اما یک آخوند فاسق فرار می کند. پس فسق به ظاهر شرعی نیست؛ به غلبه این سه معشوق بر قلب است. اگر تعادل این سه معشوق به هم بریزد، در همه ابعاد شکست می خوری. اما مومن قوی در هر مصیبتی موفق است، شاد و آرام است. خدا در آیه تخفیف داد: «الْآنَ خَفَّفَ اللَّهُ عَنْکُمْ وَعَلِمَ أَنَّ فِیکُمْ ضَعْفًا». اگر صد نفر صابر باشید به دویست نفر غلبه می کنید. اما ملت ایران ثابت کردند که جزو بخش اول آیه اند. از زمان حضرت آدم تا حالا ملتی با این قدرت و شجاعت و ایمان نداشتیم؛ 47 سال است باج ندادند. اما یادمان نرود که «وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَکِنَّ اللَّهَ رَمَى». لشکر پیامبر در جنگ حنین هم بیشتر بود و هم قویتر، ولی شکست خوردند چون گفتند: «ما هیچگاه شکست نمی خوریم». یعنی خدا را فراموش کردند. تنها عشق و امید ما باید «به اذن الله» باشد. کلمه «الله» را با همه خدایی اش بیاور در قلب. امام فرمود ما با «الله اکبر» پیروز شدیم، نه با اسلحه. الله اکبر اسلحه مؤمن است. در جنگ صفین، لشکر معاویه با شمشیر و نیزه کشته نشدند؛ امیرالمؤمنین فرمود: «با تکبیر من مردند». ما در جبهه دیدیم با گفتن الله اکبر، جنازه می دیدیم. الله اکبر باعث میشود حقارت عاطفی نداشته باشی، حسادت نکنی، گدایی عاطفی نکنی. خدا با صابران است: «إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ». فقط صبر کن و تقوا داشته باش، واجبات را ترک نکن، حرام را انجام نده. آنوقت خدای متعال کنار توست؛ «وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرینَ».»
تاکنون نظری ثبت نشده است