سخنرانی آیت الله سید محمدمهدی میرباقری با موضوع «ربیّون در قرآن»، سال 1404
خدای متعال هر خیری که بخواهد بر عالم نازل کند از بستر صلوات است، یعنی این آیه شریفه معنایش همین است که خدای متعال فقط پیامبرش را دوست می دارد. در زیارت آمده لا حبیب الله و اهل و آن کسی که خدا به او عنایت دارد، وجود مقدس نبی اکرم است و همه عنایات دیگر ذیل امدادی است که خدا متعال نسبت به وجود مقدس نبی اکرم می کند. خدای متعال در سوره آل عمران در لابه لای جنگ احد نقل می کند که بالاخره مسلمان ها جز عده قلیلی که یا به شهادت رسیدند و یا اینکه مثل وجود مقدس امیرالمومنین که تا آخرین لحظه مثل پروانه دور شمع رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم می چرخیدند و بیش از هشتاد زخم کاری حضرت برداشتند که در روایت است وقتی می خواستند این زخم ها را ببندند، نخ را از یک زخم که وارد می کردند از زخم دیگه خارج می شد در عین حال ایشان وقتی دستور داده شد که برخیزند و بروند و دوباره دنبال کنند دشمن را داستان همراه الاسد پیش آمد که دشمن قصد برگشت داشت، وجود مقدس امیرالمومنین در این لشکر هم حضور داشتند و نقش ایفا کردند و نقش محوری جز اندکی که اینجوری بودند مابقی دچار ضعف شدند و حتی آنهایی که طالب شهادت در رکاب حضرت بودند کار به نقطه های اوج خودش رسید، تحمل نکردند و حضرت را وسط میدان تنها گذاشتند. وقتی یک پیغمبری یک راهی را باز می کند در عالم کار بزرگی انجام می دهد و درگیری های بزرگ کنارش پیش می آید و در دل این درگیری ها حوادث پیش می آید. خدای متعال میفرماید ثواب دنیا و ثواب آخرت به آنها داده می شود کسانی که پیامبر خدا را یاری کنند. خدای متعال می فرماید: این هایی که فرار کردن می خواستن جان خودشان را حفظ کنند. در حالیکه کسی بدون اجازه خدای متعال از این عالم به یک عالم دیگه نمی رود و اذن عالم دست خداست. کسانی که افق اراده شان دنیاست به بیش از دنیا نمی رسند. بنابراین می فرماید که در این صحنه های سخت شما بایستید. خدای متعال به ما توفیق می دهد که از دینش دفاع کنیم و از مقدساتش دفاع کنیم این نه از باب این است که خدا به ما احتیاج دارد چه احتیاجی دارد اما سوال این است که چرا خدای متعال به دشمن فرصت می دهد مگر خدا متعال نمی توانست بساط شیطان را جمع کند؟ معلوم است که برای خدا کاری ندارد. ما عباد مورد کرامت خدا هستیم بندگانی که در قول هم بر خدا سبقت نمی گیریم، لذا اگر خدا نخواهد ما حتی دست به دعا هم نمی بریم. خدا به دشمن فرصت می دهد به خاطر اینکه اصلا رشد جز در درگیری پیدا نمی شود، ما اگر نفس نداشته باشیم مجاهده با نفس نباشد کسی سالک نمی شود که سلوک در میدان مجاهده با نفس در قدم اولش پیدا می شود در مجاهده با دستگاه ابلیس و دشمن. لذا باید یک حریفی باشد تا ما رشد کنیم.
خدای متعال به ما اجازه داده ما بیایم در راهرو بجنگیم جانمون مالمون امکاناتمون را خرج راه خدا کنیم. ربیون اینجوری هستند وقتی امکاناتشان را خرج می کنند خودشان را بدهکار خدا می دانند، این طور نیست که اگر استقامت در راه خدای متعال می کنند، احساس می کنند آنها دارند کاری می کنند ربیون وقتی در راه خدا استقامت می کنند، موانع خودشان را می بینند و می دانند اگه این موانع را خدای متعال رفع نکند، امکان ندارد در راه خدا بایستی و می دانند اگر ثبات قدم را خدا ندهد این قدم ها می لغزد. خدای متعال در پایان جنگ بدر به مسلمان ها هشدار می دهد و می فرماید مواظب باشید دچار بتر و ریا نشوید و دچار خوشگذرانی نشوید و فتوحات شما را مغرور نکند. ما باید خالص بشویم تا بتوانیم بمانیم. ربیون کسانی هستند که خالص شدن و پاک شدن
خدای متعال هر خیری که بخواهد بر عالم نازل کند از بستر صلوات است، یعنی این آیه شریفه معنایش همین است که خدای متعال فقط پیامبرش را دوست می دارد. در زیارت آمده لا حبیب الله و اهل و آن کسی که خدا به او عنایت دارد، وجود مقدس نبی اکرم است و همه عنایات دیگر ذیل امدادی است که خدا متعال نسبت به وجود مقدس نبی اکرم می کند. خدای متعال در سوره آل عمران در لابه لای جنگ احد نقل می کند که بالاخره مسلمان ها جز عده قلیلی که یا به شهادت رسیدند و یا اینکه مثل وجود مقدس امیرالمومنین که تا آخرین لحظه مثل پروانه دور شمع رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم می چرخیدند و بیش از هشتاد زخم کاری حضرت برداشتند که در روایت است وقتی می خواستند این زخم ها را ببندند، نخ را از یک زخم که وارد می کردند از زخم دیگه خارج می شد در عین حال ایشان وقتی دستور داده شد که برخیزند و بروند و دوباره دنبال کنند دشمن را داستان همراه الاسد پیش آمد که دشمن قصد برگشت داشت، وجود مقدس امیرالمومنین در این لشکر هم حضور داشتند و نقش ایفا کردند و نقش محوری جز اندکی که اینجوری بودند مابقی دچار ضعف شدند و حتی آنهایی که طالب شهادت در رکاب حضرت بودند کار به نقطه های اوج خودش رسید، تحمل نکردند و حضرت را وسط میدان تنها گذاشتند. وقتی یک پیغمبری یک راهی را باز می کند در عالم کار بزرگی انجام می دهد و درگیری های بزرگ کنارش پیش می آید و در دل این درگیری ها حوادث پیش می آید. خدای متعال میفرماید ثواب دنیا و ثواب آخرت به آنها داده می شود کسانی که پیامبر خدا را یاری کنند. خدای متعال می فرماید: این هایی که فرار کردن می خواستن جان خودشان را حفظ کنند. در حالیکه کسی بدون اجازه خدای متعال از این عالم به یک عالم دیگه نمی رود و اذن عالم دست خداست. کسانی که افق اراده شان دنیاست به بیش از دنیا نمی رسند. بنابراین می فرماید که در این صحنه های سخت شما بایستید. خدای متعال به ما توفیق می دهد که از دینش دفاع کنیم و از مقدساتش دفاع کنیم این نه از باب این است که خدا به ما احتیاج دارد چه احتیاجی دارد اما سوال این است که چرا خدای متعال به دشمن فرصت می دهد مگر خدا متعال نمی توانست بساط شیطان را جمع کند؟ معلوم است که برای خدا کاری ندارد. ما عباد مورد کرامت خدا هستیم بندگانی که در قول هم بر خدا سبقت نمی گیریم، لذا اگر خدا نخواهد ما حتی دست به دعا هم نمی بریم. خدا به دشمن فرصت می دهد به خاطر اینکه اصلا رشد جز در درگیری پیدا نمی شود، ما اگر نفس نداشته باشیم مجاهده با نفس نباشد کسی سالک نمی شود که سلوک در میدان مجاهده با نفس در قدم اولش پیدا می شود در مجاهده با دستگاه ابلیس و دشمن. لذا باید یک حریفی باشد تا ما رشد کنیم.
خدای متعال به ما اجازه داده ما بیایم در راهرو بجنگیم جانمون مالمون امکاناتمون را خرج راه خدا کنیم. ربیون اینجوری هستند وقتی امکاناتشان را خرج می کنند خودشان را بدهکار خدا می دانند، این طور نیست که اگر استقامت در راه خدای متعال می کنند، احساس می کنند آنها دارند کاری می کنند ربیون وقتی در راه خدا استقامت می کنند، موانع خودشان را می بینند و می دانند اگه این موانع را خدای متعال رفع نکند، امکان ندارد در راه خدا بایستی و می دانند اگر ثبات قدم را خدا ندهد این قدم ها می لغزد. خدای متعال در پایان جنگ بدر به مسلمان ها هشدار می دهد و می فرماید مواظب باشید دچار بتر و ریا نشوید و دچار خوشگذرانی نشوید و فتوحات شما را مغرور نکند. ما باید خالص بشویم تا بتوانیم بمانیم. ربیون کسانی هستند که خالص شدن و پاک شدن
تاکنون نظری ثبت نشده است